نگاهم به ظلمت آسمان
                                       و
                                           تنهايي بي كرانه ام !

                                                   ديدگان مردم در خواب و من بيدار!

                                                                                          تنهاتر از خورشيد! 
 
                                                                                                            غمگين تر از باران!

                                                             مهدي .....

دکتر علی شریعتی اندیشمند بزرگ در سخنرانی معروف خود با نام فاطمه، فاطمه است   اینچنین می‌گوید:

نمی‌دانم از او چه بگویم؟ چگونه بگویم؟

خواستم از " بوسوئه " تقلید کنم، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی با حضور لویی، از "مریم " سخن می‌گفت. گفت : هزار و هفتصد سال است که همه‌ سخنوران عالم درباره مریم داد سخن داده‌اند.

هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکران ملت‌ها در شرق و غرب، ارزش‌های مریم را بیان کرده‌اند.

هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان در ستایش مریم همه‌ ذوق و قدرت خلاقه ‌شان را به کار گرفته ‌اند.

هزار و هفتصد سال است که همه‌ هنرمندان، چهره‌نگاران، پیکرسازان بشر، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی ‌های اعجاز‌گر کرده‌ اند.

اما مجموعه‌ گفته‌ها و اندیشه ‌ها و کوششها و هنرمندی ‌های همه در طول این قرن‌های بسیار، به اندازه‌ این کلمه نتوانسته ‌اند عظمت‌های مریم را بازگویند که: "مریم (س)، مادر عیسی (ع) است ".

نمی‌دانم از فاطمه چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟...

...خواستم بگویم :

فاطمه دختر خدیجه بزرگ است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه دختر محمد (ص) است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه همسر علی است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه مادر حسنین است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه مادر زینب است.

باز دیدم که فاطمه نیست.

نه، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.

فاطمه، فاطمه است.

مادر جان دستان مهربانت را می‌بوسم که زیباترین ترانه خلقتی...

اگر سفر نكني

اگر چيزي نخواني

اگر به اصوات زندگي گوش ندهي

اگر از خودت قدرداني نكني

 به آرامي آغاز به مردن مي كني

زمانيكه خود باوري را در خودت بكشي

وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند

 به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر برده ي عادات خود شوي

اگر هميشه از يك راه تكراري بروي

اگر روزمرگي را تغيير ندهي

اگر رنگهاي متفاوت به تن نكني

يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكني

 تو به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر از شور و حرارت

از احساسات سركش

و از چيز هايي كه چشمانت را به درخشش وا مي دارند

و ضربان قلبت را تند تر مي كنند

دوري كني...

تو به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر هنگاميكه با شغلت ، يا عشقت شاد نيستي ، آن را عوض نكني

اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نكني

اگر وراي رويا ها نروي

اگر به خودت اجازه ندهي كه حداقل يكبار در تمام زندگيت

وراي مصلحت انديشي بروي ...

امروز زندگي را آغاز كن!

امروز مخاطره كن !

امروز كاري بكن !

نگذار كه به آرامي بميري ....

شادي را فراموش نكن !!

Pablo neruda(Chilean writer)                                                       

این جملات مشعشع بالا رو دیشب توی خواب -نمیدونم به چه کسانی- داشتم میگفتم. صبح که بیدار شدم و یادم به خواب و حرفهایی که میزدم افتاد وسط خمیازه کشیدن دهنم همینجوری باز موند. جل الخالق! آخه ای عالم بی عمل که به این خوبی بلدی توی خواب لالایی بخونی، پس چرا برای خودت همیشه سکوت طلاست؟

نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش به حال روزگار ...

خوش به حال چشمه ها و دشتها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز ازشراب
خوش به حال آفتاب ؛

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام
باده رنگین نمیبینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ ...

سلامی به طراوت شکوفه های بهاری . البته شکوفه های درخت گیلاس رو خیلی دوست دارم که هنوز در نیومده . زندگی همچنان در گذر لحظه  ها هست و  ما هم در حال عبور از این زندگی و این چنین است که میگذرد روزگار ...

 اینک بهار پاورچین پاورچین دامن پر از شکوفه هایش را بر دامان طبیعت میگستراند و سر سبزی  همه جا را فرا میگیرد پس بیایید که باغ دلمان را سرسبز کنیم گرچه خود از این فارغم اما سعی بر این دارم که بهاری باشم . لحظه هاتون شاد وبهاری

 سال نو مبارک

تولدم مبارک

چقدر فراموشی آسان است !!!

حتی ..

من اینجایم

و من اين‌جايم
در حصار تنگ و طلائي اطاقم
در گير با ثانيه ها
جنگ با دقايق
فتح ساعت‌ها
تا كي بايد اين‌جا بمانم
در تعليق اين زمان
در سردرگمي باغ توقّع
شانه‌هاي من تحمّل اين بار را ندارد
من
كه
بجاي مانده از يك اسطوره
يادآور يك ستاره
قرباني خاطرات او
يك بيچاره
من
كه
فرزند قرن‌ها
فرزند صبر
بزرگ شده‌ي گريه
همه به صداقت من خنديدند
سادگي مرا تحقير كردند
دشنام ثانيه‌ها
تمسخر دقايق
كنايه‌ي ساعت‌ها
و من همچنان اين‌جايم در حصار تنگ و طلائي اطاقم

مساله اين است !!

خبر کوتاه بود:

" بی نظیر بوتو ترور شد "